بی نام ترین نام

آب شرب سالم و باکیفیت، نقش بسیار کلیدی و موثری در سلامت جامعه ایفا می کند. پس بهتر است به این مقوله حیاتی اهمیت و توجه بیشتری داشت. پیشنهاد می کنیم با ما همراه شوید تا تفاوت آب آشامیدنی شهری را با آب معدنی طبیعی و آب خالص دریابید و بدانید که جوشاندن آب های آلوده آلودگی آنها را برطرف می کند یا باعث شدت یافتنشان خواهد شد و پاسخ به چند پرسش دیگر در ادامه همین مطلب به آنها خواهد رسید.

آب شرب شهری یا آب لوله کشی چه محدودیت هایی دارد؟

متاسفانه بیشتر نگرانی ها در رابطه با آب شهری یا لوله کشی به خاطر وجود احتمالی مواد جانبی آلی فرار هالوژن دار یا «ارگانوهالوژن ها» (OHs) است که هنگام روند گندزدایی یا کلرزنی در اثر واکنش کلر با مواد آلی و ناخالصی های موجود در آب به وجود می آیند. مشکل دیگر سختی بیش از حد مجاز آب است که بر اثر وجود برخی از فلزات سنگین که غالبا به علت فرسودگی یا خوردگی در لوله ها و شیرآلات داخل ساختمان ها بروز می کند و ربطی هم به فرآیند تصفیه آب ندارد.

 از سوی دیگر باتوجه به دخیل بودن چاه ها در تامین آب شهری، این امکان وجود دارد که برخی از چاه ها در بعضی مواقع و تحت شرایط خاصی در مجاورت فاضلاب ها، محل دفن زباله ها، دامداری ها، کودها، مناطق زراعی و... قرار گیرد در این صورت احتمال آلوده شدن منابع آبی با میکروب های بیماری زا یا حتی نیترات وجود دارد. 

در هر حال کیفیت آب لوله کشی برای مصارف شرب باید به گونه ای باشد که در زمان طولانی یا کوتاه مشکلی در سلامت مصرف کننده ایجاد نکند. بنابراین هر میزان سرمایه گذاری برای ارتقای کیفیت آب لوله کشی شهری و به صفر رساندن ترکیب های آلی فرار هالوژن دار یا دیگر مواد آلاینده در آّب شهری با استفاده از تکنولوژی های پیشرفته، مدبرانه خواهد بود و باعث بهبود و ارتقای سلامت جامعه و در نتیجه صرفه جویی های نجومی در هزینه های دارو و درمان می شود.

جوشاندن آب شهری باعث ارتقای کیفیت آن می شود؟

جوشاندن آب نه تنها باعث ازبین رفتن میکروارگانیسم های بیماری زا، برخی ویروس ها و... می شود بلکه منجر به تشکیل کربنات های غیرمحلول در آب نیز می شود و درنتیجه سختی آب را تا حدودی کاهش می دهد. به علاوه در این روند، بیشتر آلاینده های فرار آلی که نقطه جوششان پایین تر از 100 درجه سانتی گراد است، در اثر تبخیر از آب خارج می شوند. البته فیلترکردن آب با استفاده از فیلترهای مخصوص میکرونی، مانع از ورود میکروارگنیسم ها می شود. 

استفاده از اشعه ماورای بنفش (UV)، ازن (O3) یا مواد شیمیایی گندزدا مثل کلر یا ترکیب های آلی کلردار هم می تواند در از بین بردن میکروارگانیسم های مضر موثر شد. ولی استفاده از روش آخر منجر به تولید مواد جانبی زیان آور در آب می شود. از نظر علمی بهتر است فقط آب را برای یک دقیقه بجوشانید به علاوه حتما لازم نیست آب را تا حد نقطه جوش برسانید، چون می توانید با کنترل شعله گاز، دمای آن را فقط برای چند دقیقه تا حرارت حدود 85 درجه سانتی گراد نگه دارید که در این شرایط نه تنها میکروارگانیسم های مضر از بین می روند بلکه غلظت آلاینده های احتمالی در آب در مقایسه با آب جوشیده نیز افزایش نمی یابد. 

از آنجا که بعضی از فلزات سنگین و آلاینده ها حلالیت خیلی کمی در آب سرد دارند، بهتر است وقتی می خواهید از آب لوله کشی شهری برای مصارف شرب استفاده کنید، حتما از شیر مربوط به آب سرد استفاده کنید و چنانچه آبش گرم بود، اجازه دهید کمی آب از شیر خارج شود تا دمای آن تغییر کند و سرد شود. توجه داشته باشید، این آب گرم را دور نریزید بلکه آن را جمع آوری و برای مصارف دیگر مورد استفاده قرار دهید. در غیر این صورت نوشیدن و پخت و پز با این آب گرم شیر لوله کشی می تواند سلامت را به طور جدی در طولانی مدت به مخاطره بیندازد. 

باتوجه به اینکه لوله کشی بعضی مدارس، قدیمی و فرسوده است یا به علت عدم جریان مستمر آب در طول سال، دچار خوردگی و زنگ زدگی می شوند در این صورت خطر آلوده شدن آب با برخی از آلاینده های معدنی و حتی ارگانیسم های بیماری زا و... از طریق این لوله ها وجود دارد. بنابراین بهتر است والدین، آب شرب مصرفی فرزندان خود را از منابع مطمئن مثل آب معدنی یا آب لوله کشی سالم که حدود یک دقیقه جوشیده شده باشد – البته در ظروف غیرپلاستیکی – تامین کنند.

آیا نوشیدن آب خالص زیان بار است؟

آب خالص یا همان H2O است که معمولا به کمک دستگاه های اسمز معکوس، تعویض یونی رزینی، تقطیر و... تولید می شوند که بهتر است از آن به عنوان «آب بی خاصیت» نام برد زیرا فاقد یا حاوی مقدار خیلی کمی یا ناچیزی از مواد معدنی مغذی و مفید برای بدن است.

البته فراموش نکنید بیشتر نوشیدنی ها، داروها و... با این نوع آب تولید می شوند بنابراین مصرف آن در طولانی مدت باعث کاهش شدید املاح محلول در آب از قبیل کلسیم، منیزیم، سدیم، پتاسیم و... در بدن می شود و درنهایت باعث بروز بیماری های قلبی – عروقی، افزایش خطر شکستگی استخوان مخصوصا در کودکان، تضعیف سیستم ایمنی، مشکلاتی در اعصاب حرکتی، تولد نوزادان کم وزن، تشنج بارداری یا اکلامپسی، تولدهای زودرس، افزایش ریسک ابتلا به سرطان و در برخی موارد مرگ و میرهای ناگهانی خواهد شد. به علاوه کمبود املاح مفید در این گونه آب های خالص، ممکن است باعث ایجاد عوارض حاد مثل ضعف، خستگی، گرفتگی ماهیچه ها و... در مصرف کننده شود. بررسی های علمی نشان داده اند که مرگ و میر بیماران قلبی در مناطقی که میزان سختی آب شرب بالاست به مراتب کمتر است. بنابراین مصرف آب شرب با میزان لازم سختی یا بیشتر از حد مجاز، مطمئنا بهتر از مصرف آب خالص با مقدار کم املاح یا بدون سختی است.

آب آلوده به آلاینده را باید جوشاند؟

جوشاندن آب حاوی آلاینده های سمی شیمیایی مثل فلزات سنگین (جیوه، سرب، آرسنیک و...)، مواد نسوز، آفت کش ها، نیترات یا نیتریت یا برخی از مواد آلی آلاینده که دارای نقطه جوش بالای حدود 100 درجه سانتی گراد هستند، کاملا غیرعلمی و غیراصولی است. زیرا با انجام این کار، صرفا باعث افزایش غلظت این آلاینده ها در آب می شوید و شرایط آلودگی آب را بدتر و وخیم تر می کنید. مثلا چنانچه آب شهری دارای آلودگی کمی بیش از حد استاندارد از نیترات است، می توانید آن را به کمک آب خالص یا آب تصفیه شده به روش اسمز مخلوط کنید تا غلظت نیترات را به میزان قابل توجهی کاهش دهید.

آیا ظروف بی خطری هم برای نگهداری آب وجود دارد؟

اگر مایلید از نوع پلاستیکی و کم خطر این ظروف استفاده کنید، بهتر است مطمئن شوید حتما این ظروف از جنس پلی اتیلن و فاقد مواد افزودنی مثل فتالات ها یا آدیپات ها با شند. البته می توانید از بطری های فلزی از جنس استنلس استیل یا از بطری های شیشه ای استفاده کنید. به علاوه برای استفاده مجدد از هر نوع بطری، لازم است حتما آنها را بعد از مصرف کاملا شستشو و ضدعفونی کنید.

آیا همه ما باید در روز 8  لیوان آب بنوشیم؟

بیشتر مردم با این نسخه عامینه یعنی نوشیدن 8 لیوان آب یا 2 لیتر آب در روز برای هر فرد از بزرگ تا کوچک آشنایی دارند و بسیاری هم ممکن است از آن تبعیت کنند. هرچند این توصیه ممکن است به طور میانگین یا آماری برای کل جمعیت یک کشور کم و بیش مصداق داشته باشد، ولی مسلما برای تک تک افراد جامعه درست نیست مثلا در ایالات متحده میزان مصرف آب شرب برای هر فرد در روز به طور میانگین حدود 2 لیتر است که این آمار بازهم بین زنان و مردان تفاوت دارد به طوری که مصرف غذاهای حاوی آب همراه مصرف آب شرب برای مردان بالای 18 سال به طور متوسط، حدود 7/3 لیتر در روز و برای زنان بالای 18 سال، حدود 7/2 لیتر در روز است. البته گفته می شود این چنین توصیه های نادرست همگانی، احتمالا از سوی برخی از تولیدکنندگان آب معدنی در کشورهای غربی و آمریکایی، صرفا در راستای تبلیغات برای فروش محصولات و سود بیشتر به وجود آمده است و اصلا پایه علمی ندارد و بنابراین بهتر است آن را برای خود یا دیگران تجویز نکنید.

بنابراین بهتر است براساس نیاز بدن آب بنوشید. در هر حال از بعد منطقی و علمی، مقدار مصرف آب برای تک تک افراد نمی تواند میزان ثابتی باشد و کاملا متغیر است و به سن، جنس، وزن، شرایط اقلیمی و آب و هوایی، نوع فعالیت، نوع غذاهای مصرفی و پارامترهای دیگر بستگی دارد. یعنی ممکن است از 8 لیوان کمتر یا بیشتر باشد. باتوجه به اینکه تمامی فعالیت های و مکانیسم های بدن تحت فرامین و مدیریت مغز انجام می شود، یعنی مغز انسان با داشتن حدود 100 میلیارد نورون یا سلولم غزی که هرکدام از این نورون ها، ماورای کامپیوتر کارایی دارند و این خود نشان دهنده تنها ذره ای از عظمت بیکران خداوند متعال است که علاوه بر مدیریت بر هزاران وظایف دیگر، قادر است تمام نیازهای بدن مثل احساس گرسنگی، تشنگی، خواب و موارد گوناگون دیگر را تا ادامه حیات به طور پیوسته و اتوماتیک اجرا کند. 

بنابراین ضروری است ما ارتباط مان را با سلول های مغز بیشتر تقویت و از آنها حداکثر استفاده را کنیم و با قبول چنین توصیه هایی باعث تضعیف این ارتباطات و اعلام نیازهای بدن نشویم. همان طور که می دانیم، قریب به 50 تا 70 درصد از وزن بدن انسان را آب تشکیل می دهد، بنابراین چنانچه حدود 1 تا 2 درصد از آب بدن کم شود، در این صورت بدن برای تامین این کمبود مبادرت به اعلام نیاز برای تشنگی می کند. 

البته به استثنای سنین پیری که احتمالا از قابلیت های مغز کاسته می شود و ارسال این فرامین معمولا در فرد ضعیف می شود که در این دوران شما می توانید با بررسی رنگ ادرار این نیاز را برطرف کنید یعنی اگر رنگ ادرار زرد پررنگ یا تیره با شد، بدن نیاز به آب یا هیدراته شدن دارد (البته منوط به اینکه از داروهای زردرنگ یا ویتامین های گروه B مصرف نکرده باشید) اما اگر رنگ ادرار شفاف یا زرد کمرنگ است، نیازی به نوشیدن آب نیست. به علاوه چنانچه مقدار کم ادرار یا عدم دفع ادرار بیش از 7 یا 8 ساعت باشد، ممکن است نشانه های دیگری از دی هیدراته بودن یا کمبود آب در بدن باشند بنابراین باتوجه به اینکه آب شرب سالم در دفع سموم، حفظ و نگهداری سلامت و شادابی پوست، غذارسانی به سلول ها و بسیاری از موارد مهم دیگر که قبلا ذکر شده، نقش فوق العاده کلیدی دارد پس  ضروری است از این داروی معجزه اسای چندمنظوره، به اندازه نیاز بدن مصرف کنیم.

آیا بطری های پلاستیکی مصرفی خطرناکند؟

متاسفانه همان طور که شاهد هستیم، گاه شرایط توزیع و حمل و نقل از سوی تولیدکنندگان و نیز چگونگی نگهداری این بطری های آب در مراکز فروش مثل مغازه ها به طور اصولی رعایت نمی شود و معمولا قبل از اینکه به دست مصرف کنننده برسند برای مدت های طولانی در مجاورت نور آفتاب یا گرما یا سرمای شدید قرار می گیرند که این کار ممکن است به تسریع تراوش مواد مضری مثل «بیسفنول آ»، «فتالات ها»، «پلی کربنات ها»، «پی وی سی» و «وینیل کلراید» از درون بطری پلاستیکی به داخل آب معدنی یا نوشیدنی و... کمک کند و در نتیجه به مرور زمان باعث آلوده شدن محتوی آنها شود و سپس مصرف آنها در طولانی مدت ممکن است باعث بروز مشکلاتی از قبیل ایجاد سرطان های پستان، پروستات، نازایی، ناباروری، اختلالات هورمونی، چاقی و... در مصرف کننده شود. همچنین بهتر است مصرف کنندگان برای کاهش آلودگی از قراردادن بطری پلاستیکی حاوی آب یا نوشابه در معرض گرمای شدید (مثلا داخل ماشین) در فصل گرما یا تحت سرمای شدید (مثل یخ زدگی محتوی داخل بطری در فریزر) خودداری کنند.

آب معدنی «کاملا طبیعی» چیست؟

این نوع آب به محصولی گفته می شود که فقط از منابع طبیعی مستقر در کوهستان ها یا دامنه کوه ها مثل چشمه ها، قنات ها و... به دست بیاید، یعنی آبی که از منابع زیرزمینی منشأ و بعد از عبور از فیلترهای طبیعی مثل خاک و صخره بدون کمک پمپ یا تلمبه در سطح، جریان می یابد. 

همان طور که قبلا اشاره شد، هیچ گونه فرآوری خاصی روی این آب ها اعمال نمی شود و مستقیما از دامنه طبیعت به داخل بطری ها وارد می شوند و دارای املاح معدنی طبیعی مفید برای بدن هستند. هرچند برخی از آب های معدنی ممکن است حاوی ارگانیسم هایی مثل «جلبک ها» باشند که نه تنها برای سلامت مضر نیستند، بلکه مفید نیز هستند. البته بعضی از آب های معدنی دارای غلظت بالایی از یک یا تعداد محدودی از مواد معدنی شاخص هستند که صرفا کاربرد درمانی دارند مثل آب معدنی برخی از مناطق که مینرال اصلی و موثر آن مثلا «سولفور» است که برای درمان برخی از دردها و آلرژی ها مورد استفاده قرار می گیرد که در این صورت لازم است همانند دارو یعنی به مقدار معین مثلا 2 یا 3 قاشق در روز یا با توصیه پزشک از آنها استفاده شود.

اگر بیش از نیازمان آب بنوشیم چه می شود؟

زیاده روی در نوشیدن آب که در برخی از وزرشکاران شایع است، می تواند باعث بروز مشکلاتی در سلامت فرد شود؛ مثلا این امر باعث کاهش میزان سطح سدیم در خون یا کم آبی می شود؛ یعنی وضعیتی به وجود می آید که سدیم داخل سلول ها در اثر متورم شدن یا باد کردن به بیرون سلول ها منتقل و باعث ایجاد مشکلاتی در تعادل الکترولیتی می شود. 

البته سلول های بدن قادرند تا حدودی با این پدیده مقابله کنند ولی سلول های مغز توان تحمل این چنین التهاب هایی را ندارند و ممکن است فرد را با علایمی از قبیل خستگی، سردرد، خارش، بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، اسپاسم ها، گرفتگی ها و ضعف های ماهیچه ای، پریشانی، توهم، کاهش هوشیاری و در بعضی موارد ایجاد حالت کما و حتی مرگ و میر مواجه کند. از سوی دیگر عدم مصرف آب به اندازه نیاز بدن نیز منجر به بروز مشکلاتی در سلامت می شود، مثلا کمبود 5 درصدی مایعات بدن می تواند با کاهش حدود 25 درصدی از انرزی بدن همراه باشد. 

علایم کمبود آب در بدن با دی هیدراته شدن عبارتند از خشکی دهان و پوست، تغییر رنگ ادرار، احساس خستگی های مفرط یا مزمن، افسردگی، افزایش فشارخون و تصلب شریان ها. لازم به ذکر است نوشابه ها یا نوشیدنی های حاوی کافئین در رفع تشنگی موثر نیستند و نیاز بدن به آب را تامین نمی کنند و برعکس باعث دی هیدراته شدن بیشتر بدن نیز می شوند و در نتیجه این نوشیدنی ها می توانند جایگزین مناسبی برای آب شرب محسوب شوند. به علاوه در موقع کار، ورزش، قرارداشتن در شرایط آب و هوایی گرم یا موارد دیگر، آب بدن فرد همراه بعضی از املاح مفید به صورت تعریق از بدن خارج می شود که برای تامین و جبران این املاح، بهتر است آب شرب سالم مصرف شود. 

البته مصرف شیر و نوشیدنی هایی که در خانه تهیه می شوند نیز مفید است مثلا آبمیوه های خانگی و دوغ به مراتب سالم تر و از نظر املاح رسانی به بدن مفیدتر از نوع نوشیدنی های غیرخانگی هستند. چراکه اکسیژن زدایی نمی شوند، فاقد انواع نگهدارنده ها و افزودنی های شیمیایی مضر هستند، با آب خالص بدون املاح معدنی تهیه نمی شوند و از همه مهم تر به میزان قابل توجهی از خطر ابتلا به بیماری هایی مثل چاقی، دیابت و پوکی استخوان می کاهد.

شاید شما هم از جمله افرادی باشید که در روزهای آخر پاییز تا اول بهار احساس افسردگی و غم دارید و شاید به همین علت از این دو فصل پاییز و زمستان متنفر هستید. چنانچه جزو این گروه از افراد هستید این مطلب را بخوانید.

پاییز و زمستان با تمام شکوه و زیبایی که دارد برای برخی افراد منشا احساس عمیق غم و افسردگی است. روان شناسان به این مسئله با عنوان اختلال افسردگی زمستانی اشاره می کنند. آنها به احساس رقیق تر غمگینی در روزهای کم نور این دو فصل می گویند «غمگینی زمستانی» و به احساس شدیدتر غمگینی و ناامیدی که چند نشانه بدنی مثل خواب آلودگی هم همراهش باشد می گویند افسردگی زمستانی اما اینکه چرا ما در روزهای ابری پاییزی و زمستانی مستعد این احساسات منفی می شویم و راه حلش چیست، سوالی است که باید تا آخر مطلب با ما همراه باشید تا جوابش را پیدا کنید.

زمان

نکته هاول اینکه افسردگی زمستانه برخلاف نام غلط ندازش در ماه آخر پاییز شروع می شود و نه زمستان. دوم اینکه غیر از افسردگی زمستانه که چندین و چند نشانه دارد، خیلی از ما ممکن است فقط یک حس رقیق غمگینی داشته باشیم که اسمش غمگینی زمستانه است و نمی توان برچسب افسردگی رویش چسباند، اما راه حل های افسردگی برای آن حس هم خوب است. سوم هم آنکه اسم اصلی افسردگی زمستانه «افسردگی وابسته به فصل» است.

شیوع

در حدود چهار تا شش درصد از کل جمعیت جهان دچار این نوع افسردگی هستند. این درحالی است که تقریبا 10 تا 20 درصد نیز دچار افسردگی های خفیف زمستانه می شوند. سه چهارم بیماران را خانم ها تشکیل می دهند و دامنه سنی آنها از 20، 30 تا 40 طبقه بندی می شود. هرچند این بیماری در طول رده سنی فوق الذکر رواج بیشتری دارد، اما با این وجود ممکن است در کودکان و نوجوانان نیز شیوع پیدا کند.

جغرافیا

در عرض های بالای جغرافیایی (مثلا کشورهای شمال اروپا) که زمستان های بلندتر و کم نورتری دارد، این افسردگی بیشتر رخ می دهد. مثلا معلوم شده است که تنها یک درصد از افسرده های ژاپنی براساس فصل های افسرده می شوند،در صورتی که در آلاسکا این میزان به 2/9 درصد هم رسیده است. یا در فنلاند 75 درصد زنان در گروه سنی 20 تا 45 سال دچار افسردگی زمستانه هستند.

نشانه ها

و اما نشانه های افسردگی زمستانه. این نشانه ها اگر در فصل های کم نور سال به مدت دو هفته متوالی شما را رها نکرد، ینی شما افسردگی وابسته به فصل دارید.

علائم افسردگی زمستانه شامل موارد زیر هستند:

1 – اندوه . همه انواع افسردگی، یک نشانه مهم و مرکزی دارند: احساس غمگینی و پوچی در بیشتر ساعات روز. این احساس غمگینی، با آن احساس غمگینی که گاه و بیگاه سراغ همه ما می آید، فرق دارد و واقعا دم را فلج می کند.

2 – اشتهای زیاد. در خیلی از افسردگی ها اشتهای آدم کم می شود، اما در افسردگی زمستانه اشتها زید می شود، به خصوص به چیزهای شیرین پر از کربوهیدارت.

3 – افزایش وزن. این اختلال به دلیل اشتهای زیادی که در افراد مبتلا ایجاد می کند موجب افزایش وزن می شود.

4 – احساس خستگی و کاهش میزان انرژی. احساس کوفتگی بی دلیل و بدون کار زید هم سراغ افسردگان زمستانی می آید.

5 – احساس خواب آلودگی. درست مثل موجوداتی که به خواب زمستانی می روند، افسرده های زمستانی هم دلشان نمی خواهد از رختخواب بلند شوند.

6 – عدم امکان تمرکز. افسرده های زمستانی فقط جسم به هم ریخته ای ندارند، آنها نمی توانند ذهن شان را مثل گذشته مرتب کنند و روی موضوعی تمرکز کنند.

7 – تحریک پذیری عصبی. افسردگان زمستاین زودتر می رنجند و زودتر هم از کوره درمی روند.

8 – تمایل به تنهایی. این افراد در اغلب مواقع دوست دارند که تنها باشند و کسی مزاحم شان نشود.

علل

دلیل قطعی بیماری تا به امروز به صورت دقیق مشخص نشده اما به دلیل شویع بالای آن در مناطق خاص، تصور دانشمندان بر این اصل استوار است که بیماری به دلیل تغییر در میزان نور خورشید ایجاد می شود. تئوری آنها از این قرار است که چون در زمستان و پاییز میزان قرارگرفتن در معرض آفتاب کاهش پیدا می کند، ساعت بیولوژیک بدن که خواب، حالات درونی و هورمون ها را تنظیم می کند به تاخیر افتاده و معمولا در زمستان روند کندی را دنبال می کند. عقیده بر این است که قرار گرفتن در معرض آفتاب می تواند وضعیت این ساعت طبیعی را به حالت اولیه باز گرداند.

یکی دیگر از نظریه ها این است که مواد شیمیای مغزی که وظیفه انتقال اطلاعات میان نرون ها (اعصاب) را به عهده دارند و به نام انتقال دهنده عصوبی مشهور هستند (به عنوان نمونه: سروتین) در افراد مختلف، متفاوت می باشد. محققان بر این باورند که قرار گرفتن در معرض نور می تواند چنین ناهماهنگی هایی را از نو متعادل سازد.

تشخیص

اگر احساس می کنید نمونه هایی از افسردگی را در خودتان مشاهده می کنید، باید حتما به یک روان پزشک یا روان شناس مراجعه کنید. گاهی اوقات مشکلات فیزیکی ممکن است منجر به ایجاد افسردگی شوند اما آگاهی اوقات دلایل آن حادتر بوده و به سبب مشکلات روانپزشکی پیچیده تر به وجود می آیند. متخصص اعصاب و روان می تواند نوع و اندازه بیماری را معین کند و متعاقبا درمان مناسب را به کار گیرد.

پیشگیری

اگر احساس می کنید که دارای برخی از علائم این بیماری هستید، به یک متخصص مراجعه کرده و مورد آزمایش قرار بگیرید. باید مطمئن شوید که علائم این بیماری مربوط به انواع دیگر افسردگی ها یا سایر بیماری ها نیست. انواع دیگر افسردگی ها یا سایر بیماری ها نیست. انواع دیگر افسردگی می تواند شما را به سمت آسیب های جدی وارد کند. اگر تشخص داده شد که شما مبتلا به این نوع افسردگی هستید، می توانید از نکات زیر استفاده کرده و کاری کنید که این بیماری مجددا در شما بروز نکند:

سعی کنید تا آنجایی که می توانید در طول روز، وقت خود را در بیرون از خانه صرف کنید. حتی اگر آسمان ابری است بازهم این کار را انجام دهید چراکه نور خورشید باز هم در  آسمان وجود دارد و می توانید از فواید آن بهره مند شوید.

یک رژیم غذایی متعادل، سرشار از ویتامین و مواد معدنی را مورد استفاده قرار دهید. این امر انرژی بیشتری به شما می دهد و همچنین تمایل شما به غذاهای شیرین و نشاسته دار را کاهش می دهد.

سعی کنید حداقل سه روز در هفته به مدت 30 دقیقه ورزش کنید.

درصورت نیاز، در ماه های زمستان با یک مشاور در ارتباط باشید.

در فعالیت های گروهی شرکت کرده و ارتباط خود را با جمع قطع نکنید. در طول زمستان، این امر کمک چشمگیری به شما می کند.

چه کار کنیم؟

انگار ما انسان ها واقعا مثل گیاهان محتاج نوریم و وقتی جهل مثل گلخانه های تاریک می شود، هم جسم و هم روان ما پژمرده می شود. حالا که همه چیز زیر سر کم بودن نور است، می شود با زیادکردن نور محیط، از حس افسردگی زمستانه رها شد اما چطور؟

1 – نور درمانی کنید. تحقیقات اخیر نشان می دهند که پرتودرمانی تا حد زیادی می تواند در درمان بیماری موثر واقع شود. گاهی اوقات داروهای ضدافسردگی نیز – هم در کنار پرتودرمانی و هم به تنهایی – مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین گذراندن روز، در زیر نور خورشید نیز می تواند به بهبود بیمار کمک کند. باید سعی شود به طور کلی میزان قرار گرفتن بیمار در معرض نورخشید چه در خانه و چه در محل کار افزایش پیدا کند.

درمان انز طریق یک قطعه که شامل لامپ های فلورانس بوده و دارای یک روکش پلاستیکی است (تا امواج فرابنفش را خنثی کند) صورت می پذیرد. شدت نور باید حداقل بین 6 تا 8  لامپ فلورسنت باشد. حتما لا زم نیست بیمار به طور مستقیم به نور خیره شود، بلکه باید کارهای روزمره خود، مانند غذاخوردن یا مطالعه کردن را در فاصله یک تا دو متر از آن انجام دهد. این روش کاملا مطمئن بوده و در اکثر موارد نتیجه بخش است. بهره مندی از این روش، آن هم در ساعات پایانی روز موجب بروز بی خوابی در فرد می شود. بیشتر متخصصان ترجیح می دهند که بیماران خود را صبح ها، به مدت 30 دقیقه در معرض پرتو 6 تا 8 لامپ فلورسنت قرار دهند. 

در حدود دو تا چهار روز پیشرفت های چشمگیری در بیماران رخ می دهد و در حدود دو تا چهار هفته بیماران به کلی بهبود پیدا می کنند. در صورت متوقف ساختن پرتودرمانی، علائم بیماری به سرعت از نو خود را نشان می دهند به همین دلیل این نوع روش درمان باید در سراسر فصل کم نور ادامه پیدا کند. اگر بدخلقی زمستانه شما در حد غمگینی است، کافی است کاری کنید که به شبکیه چشمان تان نور بیشتری بتابد. مثلا صبح ها زودتر از خواب بیدار شوید و یک پیاده روی صبحگاهی را بگذارید توی برنامه تان یا پرده های اتاق تان را همان اول صبح بزنید کنار، یا حداقل در صبح و غروب زمستان نور خانه را بیشتر کنید.

2 – کوچ کنید! تجربه افسرده های شمال اروپا ثابت کرده است که یک مهاجرت کوتاه مدت هدفمند به یک شهر یا کشور جنوبی تر حال افسرده های زمستانی را بهتر می کند. شما هم می توانید از تنوع جغرافیایی کشورمان استفاده کنید و یک سفر زمستانی به جنوب کشور را در برنامه هایتان بگذارید.