برای رهایی از این وضعیت باید ضمن حفظ آرامش به صورت افقی به راست یا به چپ شنا کنید تا از جریان شکافی خارج شده و بعد به صورت مورب به سمت ساحل شنا کنید.

آب شور دریا در صورت برخورد با چشم، سوزش چشمی دردناکی ایجاد می کند و تمرکز شناگر را کاملاً از بین برده و او را در یافتن مسیر ساحل ناتوان می کند. در صورت ورود آب دریا به نای و ریه فرد، سرفه های شدیدی ایجاد می شود که عملاً شنا کردن را غیر ممکن ساخته و شناگر کاملاً مستأصل می شود.

ضربات امواج دریا، فرد را با خود به این سو و آن سو برده، تمام توان و انرژی وی را مستهلک می کنند. گل آلود بودن آبهای ساحلی دریای خزر موجب می شود که حتی با عینک شنا هم نتوان در زیر آب چیز زیادی مشاهده کرد و مثلاً ناحیه کم عمق را از عمیق تشخیص داده یا فرد در حال غرق شدن را در زیر آب یافت.

فردی که در چنین شرایطی به دام افتد، بسیار دشوار است که بتواند خود را از مهلکه نجات دهد. ضمناً مطابق یک اصل، برای شنای افراد بالغ در آبهای دریایی با عمق بیش از یک و نیم متر، نه تنها آنها باید فنون شنا را بخوبی بدانند بلکه لازم است به توان فیزیکی و استقامت بدنی بالای خود نیز اطمینان داشته باشند. حتی با وجود مهارت بالا و توان بدنی فوق العاده، هنوز هم دریا جای امنی برای شنا نیست.

بنابراین با توجه به شرایط غیر قابل پیش بینی دریا و همچنین آلودگی های میکروبی که بنا به اعلام سازمانمحیط زیست سالهاست به خصوص در دریای خزر وجود دارد، بهترین تصمیم این است که از شنا کردن در دریا خودداری شود و فقط با مشاهده منظره و طبیعت زیبای دریا از ساحل از آن لذت برد.