طرز کار صفحه نمایش LED

تازه ترین دستگاههای تلویزیونی دارای نمایشگر کریستال مایع (LCD)، به جای الکترود منفی لامپ های فلورسنتی (CCFL)، به ترکیبی از چراغ های پشت صفحه کریستال مایع، موسوم به LED مجهز می شوند. LED مخفف دیود تشعشع نور است.

اینجا، نقطه اول گیج شدن هاست! زیرا صنایع الکترونیکی تلاشی نه چندان موفق را آغاز کرده اند، تا نمایشگرهایی به اندازه تلویزیون را تولید کنند که تصویرش با ماتریسی از LEDها شکل می گیرد. چراغ های پشت  صفحه کریستال مایع، هیچ ربطی به این فن آوری ندارند. همه ی آنچه تغییر کرده است، منبع نوری می باشد که از طریق  صفحه LCD ساطع می شود.

یک دهه است که گفته می شود لامپ های نوری LED، کم مصرف تر از لامپ های فلورسنتی هستند. برای همین، شگفت آور نیست که تولید کنندگان تلویزیون هم به این منبع نوری جدید گرایش پیدا کنند. به عنوان مثال، Philips مدعی ذخیره 40 درصدی انرژی، در تلویزیون هایش شده است. راه های مختلف پیکربندی این نوع جدید از نور، سر در گمی را بیش از پیش می کند.

ساده ترین راه برای به کارگیری LEDها، نصب آنها حول چهار گوشه  صفحه و فراهم کردن این امکان است که نور، پشت صفحه منتشر شود. این روش ارزان تر است و فروشندگان آن را یک مزیت تلقی کرده و می گویند این نمایشگرهای «لبه – نوری»، نازک تر از نسل های پیشین خود هستند.

پیتر کوخ، از LG آلمان توضیح می دهد: «برای صفحات بزرگ تر، نیاز به حدود 500 عدد LED است.»

سیستم موسوم به نور مستقیم LED، گران تر است. به جای آنکه لامپهای LED، حول گوشه ها قرار داده شوند، درست در طول پشت  صفحه ، صف آرایی می کنند. سیستم نور مستقیم LED، ایده ای هوشمندانه است. زیرا تراکم نور را می توان پشت بخش های تاریک تصویر کم کرد. این «تیره سازی موضعی» رنگ مشکی را عمیق تر و طبیعی تر می کند.

ساشا لانگه، از Toshiba آلمان توضیح می دهد: «اگر تصویر از مردمی زیر آسمان شب را داشته باشیم، همه LEDهای پشت آسمان خاموش می شوند، به طوری که واقعاً به نظر می آید، تاریک است»

طرز کار صفحه نمایش led

این امر از آن جهت اهمیت دارد که تلویزیون های LCD، اغلب به نظر می رسد در مقایسه با تلویزیون های صفحه  تخت پلاسما، نامرغوب تر هستند. رنگ مشکی موجود در صفحات کنونی LCDها، عموماً خاکستری تیره است و رنگ ها عموماً زمانی که به صورت مستقیم به  صفحه نگاه نکنید، پریده به نظر می رسند.

همچنین، در طول زمان، نوردهی موضعی به ذخیره سازی برق و خنک تر ماندن دستگاه تلویزیون کمک می کند.

نورهای جدید عموماً از LEDهایی استفاده می کنند که رنگ سفید منتشر می کنند، اما یک متغیر سومی هم موسوم به سیستم نوردهی RGB وجود دارد که از تلفیق LEDهای قرمز، سبز و آبی استفاده می کند.

این سیستم فقط در گران ترین  دستگاه ها و برای کسانی عرضه می شود که خواهان بهترین ها هستند. در واقع،  دستگاه های تلویویزن، نیاز به چنین درجه بندی لطیفی از رنگ ها ندارند، اما اختلاف در زمانی مشهود خواهد بود که به تماشای فیلم های با کیفیت بالا از Blu-Ray بنشینید.

تولید مانیتور و تلویزیون LED در ایران

یکی از مدیران شرکت های بزرگ تولید کننده ماشین آلات اداری، با بیان اینکه برخی از شرکت ها در کاهش مصرف انرژی برای محصولات تولیدی خود پیشتاز هستند. گفت: «از حدود 9 ماه پیش اولین مانیتورهای LED با برند AOC، وارد بازار شده است و به زودی تولید این مانیتورها در داخل کشور آغاز خواهد شد.» وی همچنین از این شرکت ها به عنوان اولین تولید کننده تلویزیون های LED (شارپ) با فناوری نسل 10 در کشور یاد کرد و افزود: «در خصوص میزان انرژی مصرفی در فناوری LED، به عنوان نمونه باید گفت که مصرف انرژی در لامپ های LED، یک سوم لامپ های معمولی و نصف فلورسنت است در حالی که 20 سال عمر می کند.

اسپایدرکم Spidercam

 اسپایدرکم

این روزها وقتی مسابقات فوتبال داخلی و خارجی را نگاه می‌کنیم و تصاویر گرفته شده با اسپادرکم Spidercam را در تلویزیون خودمان با تصاویر رویدادهای ورزشی خارجی، مقایسه می‌کنیم، متوجه تفاوت کیفیت عمده‌ای می‌شویم!

در حالی که استفاده از تصاویر اسپایدرکم در پخش فوتبال‌های اروپایی بسیارسنجیده و هنرمندانه صورت می‌گیرد، تصاویر اسپایدرکمی ما معمولا نابجا استفاده می‌شوند و معمولا از شکار صحنه‌های حساس و هیجان‌انگیز عاجز هستند. مثل خیلی از فناوری‌های تازه‌ای که وارد ایران می‌شوند، ما معمولا عادت داریم که نخست خود فناری را بدون توجه به وجه کاربری آن وارد کنیم.

اما باید بدانید که لفظ اسپایدرکم از آنجا که یک نام تجاری است، شاید برای اشاره به فناوری ثبت تصاویر ویدئویی با استفاده از دوربین های آویخته شده به کابل‌ها، چندان درست نباشد. اسپادرکم، نام تجاری سامانه‌ای است که یک شرکت اتریشی در سال ۲۰۰۰ ثبت کرد ولی خود فناوری، نخستین بار توسط یک شرکت آمریکایی در سال ۱۹۸۴ معرفی شد. اولین نام تجاری این فناوری اسکای‌کم Skycam بود.

تا سال‌های میانی دهه ۹۰ استفاده از این وسیله گسترش پیدا نکرد که عمدتا به خاطر محدودیت‌های فناوری کامپیوتری و موتورهای کشنده کابل‌ها بود. اسکای‌کم البته برای فیلمبرداری از هر رویدادی در فضای باز یا بسته که میدان پوشش آن وسعت زیادی داشته باشد، می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد و اختصاص به رویدادهای ورزشی ندارد.

مثلا در شوها و کنسرت‌ها هم می‌توان این فناوری استفاده کرد. در مورد رویدادهای ورزشی، نخستین بار این شبکه NBC ‌بود که برای پوشش تلویزیونی یک مسابقه پیش‌فصل NFL، در سال ۲۰۰۱ از اسکای‌کم استفاده کرد. شبکه‌های ESPN و ABC هم به دنبال آن برای پخش مسابقات ورزشی از اسکای‌کم استفاده کردند.

حرکت دوربین اسپایدرکم به کمک موتورهایی صورت می‌گیرد که کابل‌ها را می‌کشند، یک اسپایدرکم می‌تواند با سرعت نه متر در ثانیه، معادل ۳۲ کیلومتر در ساعت، حرکت کند.

محاسبه طول کابل‌ها با کمک الگوریتمی صورت می‌گیرد که در قالب یک برنامه تحت ویندوز اجرا می‌شود.

ایمنی، در فناوری اسپایدرکم اهمیت زیادی دارد، چون گاهی  دوربین های اسپایدرکم در فاصله چندمتری بالای سر تماشاگران حرکت می‌کنند. اگر یکی از کابل‌ها قطع شود، سیستم به طور خودکار خاموش می‌شود و وزن دوربین توسط سهک ابل دیگر تحمل می‌شود و از نوسان‌های آن پیشگیری می‌شود.

انتقال اطلاعات از طریق کابل‌های نوری صورت می‌گیرد که در کابل‌های چهارگانه بافته شده‌اند. این کابل‌ها بدون افت کیفیت، تصاویر را انتقال می‌دهند.

با اینکه اسپایدرکم امکانات زیادی به شبکه‌های پخش‌کننده رویدادهای ورزشی می‌دهد، اما استفاده از تصاویر آن باید با دقت صورت بگیرد، چرا که استفاده افراطی از آن، قطع کردن ناگهانی تصاویر معمول و سپس نمایش تصاویر اسپادرکمی با زوایا و فوکوس‌های متغیر، حتی می‌تواند سبب آزار تماشاگران شود. در سال ۲۰۱۰ در جریان یک مسابقه مهم شش جانبه راگبی، بی‌بی‌سی که ۲۵ هزار دلار صرف خرید اسپایدرکم کرده بود، با شکایات متعدی از سوی بینندگان مواجه شد، آنها بعد از پخش تصاویر احساس گیجی و سرگیجه می‌کردند، در مجموع ۱۷۰ شکایت دریافت شد!

در سوی دیگر، داشتن اسپایدرکم و غافل شدن از استفاده از آن در ثبت تصاویر لحظه‌های حساس و نمایش دادن صحنه‌های زیبا هم، دلپسند تماشاگران نیست!

چقدر با GPRS آشنایی دارید ؟

GPRS یکی از خدمات شبکه‌های GSM است که با بهره‌گیری از آن می‌توان به تبادل بسته‌های دیتا پرداخت.

یکی از کاربرد‌های اصلی GPRS / GPRS:General Packer radio Service دسترسی به اینترنت و مرور صفحات وب است. تنها با استفاده از شبکه مناسب و با داشتن تلفن همراه مناسب می‌توانید به صفحات وب بروید، اطلاعات تحت وب را دریافت و یا به سروری اطلاعات بفرستید.

با استفاده از GPRS دیگر نیازی ندارید که برای هربار استفاده از اینترنت مدت زیادی را برای متصل شدن به سرویس دهنده اینترنت صرف کنید.

سرعت تبادل بسته‌های دیتا در این سیستم از 56 تا 114 کیلوبایت می‌باشد. با استفاده از GPRS شما به تمام خدمات ابتدایی شبکه GSM دسترسی خواهید داشت و به علاوه می‌توانید از سرویس‌های MMS، پیام‌های لحظه‌ای، ایمیل ، مرور صفحات وب و Wap بهره‌مند شوید.

GPRS نسل 2.5 شبکه های GSM است به این دلیل که فن‌آوری بین نسل دوم و نسل سوم محسوب می‌شود. استانداردسازى GPRS ابتدا در سال 1994 توسط ETST/SMG انجام شد و سپس در سال 1997 مجموعه مشخصات آن توسط SMG#25 مورد تایید قرار گرفت و سرانجام در سال 1999 تکمیل گردید. خدمات GPRS در سال 1999 رو به توسعه و تکامل نهاد ولی اخیراً با رشد شبکه‌های نسل سوم (3G) استفاده از GPRS کم‌رنگ‌تر‌ شده‌است.